Herbata biała

Ojczyzną białej herbaty jest chińska prowincja Fujian, leżąca w południowowschodniej części tego wielkiego kraju. To jeden z najstarszych gatunków herbacianego suszu. Wedle starożytnego, chińskiego podania biała herbata odkryta została przez cesarza Czen Nana. Jak chce legenda, Imperator przechadzał się pewnego dnia po swych ogrodach. Zmęczony, przysiadł pod jednym z drzew, i poprosił sługi o czarkę gorącej wody. Ci spełnili natychmiast jego życzenie. Nim jednak władca uniósł naczynie do ust silny wiatr zatrząsł koronami drzew, a do cesarskiej czarki niepostrzeżenie spadł jeden, zielony liść. Czen Nan posmakował naparu i wpadł w zachwyt. Natychmiast też zakazał jego spożywania poza pałacem. Od tej pory biała herbata na wieki stała się tajemnicą znaną jedynie władcom Chin i ich zaufanym dworzanom.

Zbiory liści dla stworzenia tej odmiany otoczono jednocześnie szczególnym rytuałem. Zrywaniem młodych pączków zajmowały się wyłącznie czternastoletnie dziewice. Dodatkowo, by nie naruszyć delikatnej struktury rośliny za każdym razem zakładały do pracy nowe, jedwabne rękawiczki.

Jak powstaje biała herbata?

Dziś, receptura przygotowania suszu białej herbaty nie jest już tajemnicą. Liście, a właściwie pączki tej odmiany zrywa się bardzo wcześnie, zanim zdążą się rozwinąć. Pokrywa je wtedy charakterystyczny biały puszek, od którego barwy biała herbata bierze swą nazwę. Dodatkowo zbiór pączków odbywa się jedynie przez cztery dni w roku, przy czym zrywane są (a nie ścinane!) wyłącznie pąki rosnące w górnej partii drzew, a więc najlepiej nasłonecznionej i najświeższe. Zbiory są suszone, ale w przeciwieństwie do innych odmian herbacianych nie poddaje się ich procesowi fermentacji. Dzięki temu, gotowa herbata zachowuje niezwykle łagodny, lekko słodkawy, jaśminowy posmak i zapach. Napar kryje w sobie także pełen wachlarz minerałów i składników odżywczych.

A co z białymi herbatami kwitnącymi?

Prócz herbaty białej w wariancie tradycyjnym (a więc w formie sypkiego suszu), istnieje jeszcze jedna odmiana zwana herbatą kwitnącą. Sprzedawana jest ona w formie zwijanych ręcznie kulek suszu herbacianego (przyjmujących niekiedy także kształty serc, szyszek lub grzybków), połączonego z różnymi dodatkami. Kulki te pod wpływem gorącej wody rozwijają się i kwitną, rodząc piękne kwiaty. Istnieje bardzo wiele wariantów tej herbaty. Niektóre z nich przypominają lilię, inne kwiat słonecznika, zaś niektóre… parę tulących się do siebie kochanków! Można więc bez trudu odnaleźć herbatę kwitnącą na każdą okazję.

Jakie właściwości ma biała herbata?

O odżywczych i zdrowotnych właściwościach białej herbaty Chińczycy wiedzieli już od dawna. Tymczasem współczesna nauka także potwierdza tę starożytną wiedzę. Jak twierdzą badacze, napar przygotowany na bazie tej odmiany suszu zawiera w sobie niemal 50% polifenoli, a więc związków, które zwalczają wolne rodniki, a tym samym spowalniają procesy starzenia. Efekt ten zachodzi w całym organizmie, ale najbardziej widoczny jest na twarzy i dłoniach, ponieważ rozjaśnia skórę i pomaga zwalczyć zmarszczki. Nie może więc dziwić, że wielkie koncerny kosmetyczne wykorzystują ekstrakty z białej herbaty do przygotowania kosmetyków.

Także firmy farmaceutyczne, tworząc nowe receptury leków, korzystają z właściwości białej herbaty. Jej picie stymuluje bowiem układ immunologiczny wspomagając walkę m.in. z zapaleniem płuc czy bakteriami wywołującymi próchnicę.

Biała herbata jest też bardzo pobudzająca. Mimo łagodnego smaku i aromatu zawiera w sobie sporo teiny. Jednocześnie doskonale nawadnia organizm (w przeciwieństwie do kawy) i stymuluje pracę mózgu.

Jak dobrze zaparzyć białą herbatę?

Klasyczną białą herbatę parzyć należy w szczególny sposób. Na jedną szklankę naparu potrzebujemy ok. 3 łyżeczek herbaty (nieco więcej niż w przypadku herbat zielonych i czarnych). Susz umieszczamy w zaparzaczce i wkładamy do szklanki lub filiżanki. Całość zalewamy wodą o temperaturze ok. 70°C i parzymy przez 10 minut.

Dobrze przygotowany napar powinien być przejrzysty, klarowny i posiadać słomkowo-limonkową barwę. W smaku nie powinno dać się wyczuć żadnej goryczki! Pamiętajmy także, że ten sam susz zaparzać można kilkukrotnie, nawet do trzech razy.

Nieco inaczej parzy się białe herbaty kwitnące. Te, ze względu na swą specyfikę wymagają wyjątkowego podejścia do ich zaparzania. Dla odpowiedniego efektu potrzebny nam więc będzie przezroczysty czajniczek o pojemności minimum 500 ml oraz elementy dekoracyjne, które wzmogą wrażenia wizualne (np. świece). Pojemność naczynia jest tu wartością kluczową. Chodzi bowiem o to, by kwitnące herbaciane pąki miały dość miejsca by zaprezentować się w pełnej krasie. Umieszczoną w czajniczku kulkę zalewamy wodą o temperaturze ok. 75 stopni Celsjusza i parzymy przez ok. 7-10 minut. Dokładnie przyglądamy się przy tym rozgrywającej się na dnie czajniczka sztuce. Herbata kwitnąca zalana gorącą wodą rozkwita niczym najprawdziwszy kwiat skąpany w pierwszych promieniach porannego słońca.

Czajniczek przez kolejne minuty wypełnia się naparem o jasnym kolorze będącym połączeniem łagodnej zieleni i słonecznej żółci. Klarowny napój roztacza wokół lekki, bardzo delikatny zapach. Większość kwitnących herbat białych posiada słodkawy smak odczuwalny w górnej części gardła, na końcu podniebienia. Taka herbata doskonale gasi pragnienie!